| Uit het raam van mijn werkkamer kijk ik naar Durgerdam. Het leidt erg af, want er gebeurt niets. Terwijl mijn blik gedachteloos over het water, langs de dijkhuisjes, de lucht in gleed, vroeg ik me opeens af hoe het er op dat moment eigenlijk vanaf die kant, hier naartoe uit zou zien. Van oud naar nieuw in plaats van andersom. Sinds ik op IJburg woonde was ik niet meer op de dijk aan de overkant geweest. Dus stapte ik op de fiets. Vanaf Schellingwoude liep ik over de dijk naar Durgerdam. Het was een prachtige middag. Links de dikke toren van Ransdorp, rechts het IJmeer. Ik stond een tijdje naar onze straat te kijken en zag duidelijk het huis met het raam waarachter ik een half uurtje geleden naar de plek waar ik nu stond had zitten kijken. Aan het einde van het dorp werd de dijk hoger. Op de kop van de dijk stond een bankje. Ik ging even zitten en staarde over de natte velden. Het was nog iets te vroeg voor de weidevogels. Er kwam een man op een brommer de dijk op. Hij stopte en zette zijn helm af, terwijl hij iets naar me riep dat ik niet verstond. Het was een oude man, die een strakke spijkerbroek droeg. Té strak, zou ik zeggen; hij was Harry Mulisch niet. |
Even voelde ik ergernis over die spijkerbroek en het feit dat hij me aansprak. Het zou wel weer een oude zeur zijn. De man duwde de brommer naar me toe. Het was een schitterende, oude Sparta. "Mag je hier over de dijk brommen? Kunt u mij dat vertellen", herhaalde de man, al duwend, zijn vraag die ik eerst niet verstaan had. Hij bleef voor mij staan. "Nou, eigenlijk niet, hè. Brommers horen tegenwoordig op de rijbaan", zei ik. "Ja, dat meende ik al." Zijn stem klonk wat vermoeid en teleurgesteld. "Ik meende het al, maar ik wist het niet zo precies meer." "Nu, zo is het." We keken allebei wat om ons heen. Mijn ergernis zakte snel weg. Hij had een heel zacht, wat droevig gezicht, met talloze scherpe adertjes door zijn huid geweven. Aan zijn neus hing een heldere druppel. "Het is zo mooi, op de dijk." Ik knikte. "Maar beneden op de rijbaan hebt u mooi zicht op Waterland, op de natte weides." "Maar bovenop is het mooier. Dan kun je ook over het meer kijken." "Natuurlijk... Wat een schitterende brommer hebt u." "Die heb ik al in 1969 gekocht." "Dan hebt u daar heel goed op gepast." "Ja, ik ben altijd automonteur geweest. Bij de Ford. Allemaal Fords, deed ik." "Vandaar dat uw brommer nog zo mooi en goed is..." |
"Dus het mag niet. Ja, ik weet het soms niet meer. Ik vergeet zoveel, tegenwoordig. Dat is zo erg, hè. Als je het niet altijd meer weet. Soms moet ik er om huilen." Zijn ogen dreven over de dijk. |