help!

Ik was er gloeiend bij vanmiddag. De motoragent had volslagen gelijk: geen veiligheidsgordel, onderweg in mijn vinexwagen, glad vergeten. De motoragent reed voorbij, draaide om en zette zijn lichtbak aan die knipperde STOP en POLITIE. Ik volgde zijn aanwijzingen op. Het was twee straten van mijn huis. Je ziet hier weinig agenten en meestal zijn ze op de motor, en dat ze zo streng waren wist ik niet maar hij had gelijk.
De 75 euro die me dat heeft gekost doet er verder niet toe. Interessant is het gesprek dat zich ontspon tussen mezelf en de motoragent, en dat om een reden die ik nog niet helemaal begrijp volslagen de verkeerde kant op ging maar, daar ben ik inmiddels zeker van, wel iets van doen heeft met het leven hier in de bouwput.
Ik bekende schuld en vroeg de motoragent vervolgens of hij de nieuwe wijkagent was. Dat leek me logisch, want de vinex-wijkagent (sorry, buurtregisseur heet dat officieel) rijdt altijd op een motor. Ik ken hem wel. Deze kende ik niet. Omdat ik de wijkagent lang niet had gezien vroeg ik of deze zijn vervanger was.
Dat viel verkeerd
'Er werken hier heel veel mensen!', bromde hij.
Ik bromde iets terug over een aangifte die ik had gedaan en waar ik nooit meer wat van had gehoord; daarover had ik de wijkagent wat willen vragen maar ik kon hem telefonisch niet bereiken dus vandaar.

'Ik ga u een bekeuring geven', zei de motoragent.
Ik moest terug naar huis rijden om mijn rijbewijs te kunnen laten zien en hij reed achter me aan. Voor mijn huis schreef hij de bon uit. Hij was werkelijk nieuw in de wijk want hij vroeg hoe de straat ook alweer heette. Er zijn hier nog niet zoveel straten. Hij was kortaf en nors, en ik besloot vrolijk te blijven. Het was een mooie dag.
Vervolgens ging het echt mis.
Ik vroeg waarom hij zo knorrig deed. Dat kwam ineens in me op.
'Waarom doe je eigenlijk zo knorrig?', zei ik. 'Het is een mooie dag.'
'Je hebt zeker nooit geleerd U te zeggen', maande hij. 'Misschien daarom. Omdat je geen U zegt. Het is heel normaal om U te zeggen tegen personen ouder dan achttien jaar.'
Ik was verbluft en zei sorry. Hier in de vinex ben ik gewend tegen iedereen 'je' te zeggen; de videotheekhouder, de overbuurman, de cassière, de wethouder, de eigenaar van de dorpskroeg. Met mijn familiaire gedrag ('ben jij de nieuwe wijkagent?') had ik kennelijk een echt verkeerde toon gezet. Ik was bovendien niet kwaad geworden over de bon, terwijl het toch echt een opmerkelijke keuze was er een uit te schrijven (en niet aan de drugsdealers een paar honderd meter verderop).
De motoragent hield niet op.
'Zegt iedereen hier 'je' tegen elkaar of zo?'
Ik zei ja. 'Dat ben ik gewend, het was niet mijn bedoeling....'

'Nou!', zei de motoragent. 'Als hier straks tienduizend mensen wonen zal dat HEEL anders zijn!'
Daarin heeft hij misschien gelijk, dacht ik.
Nu maakte ik opnieuw een fout door 'je' te zeggen - ik deed het echt niet met opzet en het was een 'je' in de algemene zin van het woord.
'Nou doe je het weer!', zei de agent die erg boos werd en me begon toe te spreken alsof ik zeven was, terwijl we toch ongeveer van dezelfde leeftijd waren. 'Moeilijk he, om U te zeggen! Heel moeilijk! Ga maar eens HEEL, HEEL goed oefenen in U zeggen!'
En hij draaide zijn motor, gaf iets te veel gas, stoof de weg op en ramde bijna een auto die de parkeergarage uit kwam rijden.
Ik bleef verbluft achter. Wist niet goed of ik nu kwaad moest worden. Zonde van zo'n mooie dag. Ik vermoedde dat de motoragent vooral de grote stad gewend is, hier vlakbij over de brug. Daar is U zeggen tegen een politieman een teken van respect, van normen en waarden. Je zeggen tegen een agent - dat is hem dissen. In mijn dorp ligt dat anders, hoop ik.
Ik ging een stukje zeilen, kwam thuis en belandde bij de buren die de barbeque hadden aangestoken. Daar bedacht ik me ineens dat de motoragent zonder het te willen iets moois had blootgelegd. De familiariteit! In mijn vorige wijk, een statige jarentwintigwijk, kende ik nauwelijks buren. Daar zei ik heel vaak U. Hier loopt ik de hele dag hoi en hallo te roepen en zeg ik tegen iedereen 'je'.
Dat gaat veranderen, zegt zo'n motoragent. Maar als het aan mij ligt steek ik daar stokken voor.