DUDE

Ik heb me nooit een beachboy gevoeld, al heb ik er de leeftijd voor me er een gevoeld te hebben. Ik was puber begin jaren tachtig en om me heen begon elke puber te windsurfen - behalve ik. Surfing surfing, windsurfing zongen de Beachboys en het interesseerde me wel, ik kon lang luisteren naar vrienden die het over custom boards hadden en over shapen en over de keuze tussen een 6.2 of een 5.4-zeil, maar mij zag je niet fietsen met zo’n surfkarretje er achteraan.
Waar dat aan lag weet ik niet; ik hield van water en zeilde sinds mijn zevende. Achter mijn huis in een Nijmeegse nieuwbouwwijk lag een nieuwbouwplas met een nieuwbouwsurfstrand. Maar het kwam er gewoon niet van.
Tot nu. Bijna dertig jaar later. Ik zie nu op mijn computerscherm dat het om vijf uur vanmiddag gaat waaien, 21 knopen uit het westen, dat is een dikke windkracht vijf, en de gedachte alleen al aan die wind geeft me kippenvel. Ik geef mezelf een vrije middag, ik sms Barend-Jan en Guido en Coenraad en Erwin (‘het waait’) en fiets naar de twee rode bouwcontainers op het nieuwbouwstrand bij Blijburg, waar we onze surfgear bewaren.

Erg modern is het allemaal niet: ik bezit een van Marktplaats (gratis) verkregen helgele loodzware plastic plank met uitgezeilde zeiltjes in Miami Vice-kleuren, en stuntelend tussen de echte surfdudes van het moment moet ik er op het water uitzien als een oudere jongere die weigert los te komen van de jaren tachtig. Ik kan ook helemaal niet goed surfen, heb het mezelf in de jaren dat ik hier woon zo’n beetje aangeleerd, en klap geregeld met zeil en al voorover bij een onverwachte windvlaag.
Barend-Jan en Coenraad en Erwin en Guido kunnen wel surfen, omdat ze het veel deden toen ze puber waren, maar ook hun materiaal is inmiddels museumwaardig geworden en voor hun zinkertjes zijn ze te zwaar.
Maar dat geeft allemaal niks.
Ik fiets straks naar de containers (drie minuten), trek mijn pak aan dat nog nat is van de vorige keer (twee minuten), sleep mijn plank en al opgetuigde zeil het water in (twee minuten), vaar weg en schreeuw van plezier bij elke vlaag (anderhalf uur).

Af en toe passeren Barend-Jan en Coenraad en Erwin en Guido – ze zeggen niet veel maar hebben wel een geinige grijns op het gezicht.
En na afloop gaan we nog ‘één biertje’ drinken in Blijburg, en de volgende ochtend hebben we hoofdpijn.
Ik ben aldus uiteindelijk alsnog een beachboy geworden – een dude van 38 jaar met drie kinderen en een tophypotheek en een zaterdagochtendkater, dat wel. Maar wat deert het. En onderwijl zie ik vanaf het water mijn wijk groeien, de blokken die oprijzen aan de oever – hoeveel mensen zijn er niet boos om geweest destijds, die vreesden voor uitzichtvervuiling maar in de schemering staat de nieuwbouw er prachtig bij, de hijskranen heffen erboven hun beschermende armen en als de zon onder gaat en de vuurtoren van het IJ begint te draaien surf ik naar het strand, trek mijn plank de container in, hang mijn surfpak op en fiets naar huis (7 minuten). De hele week nog zal ik eraan blijven denken.